Evliliklerinde anlaÅŸmazlık yaÅŸayan çiftlerin kafasında hep bir kenara itilmiÅŸ de olsa en “son silah” olarak saklanan boÅŸanma ihtimali vardır. Ama boÅŸanma süreci de en az evlenmek kadar hazır olmayı gerektiren bir süreçtir. Hızla halledilmesi ve kurtulunması umulan boÅŸanma süreci, anlaÅŸmalı boÅŸanma gibi bir uygulamanın yaygın olarak iÅŸletilmesi nedeniyle ihtiyacı karşıladığı düşünülebilir. Ama alelacele boÅŸanmak ne kadar sorunu halledebilir? Ya da ne gibi yeni sorunlara yol açabilir? Çiftler gerçekte hazır olmadıkları boÅŸanmadan sonra birçok duygusal travmayla karşı karşıya kalabileceklerdir. Aslında evlilik terapisi ile kurtarılabilecek evlilikler, aceleci yaklaşımların benimsenmesi nedeniyle tarafların bile hazır olmadıkları hızda sona erebilmektedir. Böyle bir boÅŸanmanın sonunda, duruÅŸma salonundan ya da mahmeden çıktıklarında birbirlerine sarılarak aÄŸlayan eski eÅŸlerin sergiledikleri tablo üzerinde gerçekten iyi düşünülmesi gerekir.
AnlaÅŸamadıklarını ve boÅŸanma sürecine girmek üzere olduklarını düşünen çiftler öncelikle psikolog destekli terapilere katılmalıdırlar. Uzman eÅŸliÄŸinde yapılan bu seanslar onların gerçekte ne istediklerini anlamalarını ve boÅŸanacaklarsa bile buna duygusal olarak da hazırlanmalarını saÄŸlayacaktır. Böylece uygulanan terapiden sonra boÅŸanmak konusundaki kararları hala sabitse, sürecin teknik ifadesiyle “çekiÅŸmeli boÅŸanma davası” ÅŸeklinde deÄŸil “anlaÅŸmalı boÅŸanma” davası ÅŸeklinde yürümesinin de yolu açılabilecektir. Zaten anlaÅŸmalı boÅŸanma uygulamasının da karşılamaya çalıştığı ihtiyaç budur. Sadece boÅŸanmanın maliyetinden kaçmak için ya da anlık kararlarla giriÅŸilecek anlaÅŸmalı boÅŸanma davası, insanların boÅŸanmadan sonra yaÅŸayacakları travmaları ÅŸiddetlendirmekte ve “hayatlarına devam etmek” konusunda zor bir dönme girmelerine sebep olabilmektedir.
Biz avukatlar özenli dava yürütmek yanında, toplumu doÄŸrudan ilgilendiren aile kurumunun korunmasında da doÄŸrudan rollere sahibiz. Karşımızdaki insanları sadece iÅŸ olarak kabul etmemiz, içinde bulunduÄŸumuz ÅŸartların ve iÅŸimizin gereÄŸi olarak görülebilir. Ama hemen iÅŸlemlere giriÅŸmek yerine “halen canlı” olduÄŸunu tespit ettiÄŸimiz evliliklerin kurtarılması yönünde taraflara göstereceÄŸimiz yol, yürütttüğümüz kamu hizmetinin de bir gereÄŸi olarak görülmelidir. Tarifemize göre alacağımız ücretin bir aileyi kurtarmaktan daha deÄŸerli olmayacağını düşünüyorum.
Buradan ulaşılması gereken sonuç şu olabilir. İşi gereği insan psikolojisini ve çatışmalarını değerlendirmekte yetersiz olabilecek biz avukatlar, psikologlar gibi uzman mesleklerle işbirliği yapabilmeliyiz. Doğal olarak birbirlerinin rakipleri olmayan bu mesleklerin beraber çalışabilmeleri, gün geçtikçe ekonomik ve toplumsal şartlar nedeniyle yara alan aile kurumunun devamlılığını sağlamak açısından büyük roller oynayabilir. Mesleklerin işbirliği önündeki yasal engeller mümkün olduğunca kaldırılarak, şimdiki durumun aksine özendirilmelidir. En azından psikolog ve avukatlar ile başlayacak bir işbirliği, sağladığı yararlara göre değerlendirilerek gelecekte genişletilmesi yönünde düşünceler geliştirilebilir.