Geçen hafta yaptığım ilginç görüşmeyi hala unutamadım. Görüşme yaptığım kiÅŸi bir müvekkil adayıydı. KonuÅŸmasına önceki avukatlarından ÅŸikayet ederek ve onları neden azlettiÄŸini anlatarak baÅŸladı. Daha sonra öfke kontrolü yapamadığı için hasımıyla her karşılaÅŸmasının yeni bir polisiye olaya ve davaya konu olduÄŸu süreci… Dinlemek yaklaşık iki saatimi aldı.
KonuÅŸmasının sonunda da “beni bu kiÅŸiye karşı savunacak yırtıcı bir avukat arıyorum” dedi. Yırtıcı avukat nasıl olurmuÅŸ sorusuna net bir cevap veremedi ama; sanırım akıl saÄŸlığı bozuk birini arıyorsunuz dediÄŸimde, “evet” dedi. Bundan anladığım kadarıyla vatandaÅŸ avukatı takım tutar gibi fanatik bir ÅŸekilde kendi tarafını tutacak birisi olarak görmekteydi.
KiÅŸinin bu hali üzücü olmakla birlikte avukat bulamamasına sevindim. Bu zor ÅŸartlarda bile mesleki onurundan ödün vermeyen meslektaÅŸlarımdan aldığı “hayır” cevapları bu adamı sokaklara düşüp kapı kapı gezerek avukat aramaya sevketmiÅŸti.